مرا از خویشتن رها کن...
مرا بیدار کن از خواب
مراجای ده در خانه ی کوچک دل
بشوی با باران انتظارم را
مرا مسپار به دست باد
چون پرنده رهایم کن درآسمان
مرا در بهار اندیشه کن
تن تشنه ام را به وسعت دریا بسپار
مرا اینگونه نگاه نکن
دل من پر از سکوت است .
سکوتی که اگر نمایان شود
عالمی را به آتش می کشد
تلخ یا شیرین چه تفاوت می کند؟
دستانم را بگیر،
مرا تا دیار آسودگی دنبال کن.
به لبخندی مرا از غم رها کن،
مرا از بی کسی هایم جدا کن
دردهایم را برایت گفته ام
بشنو اکنون این سکوت تلخ را
خدایا کمکم کن!
مرا از خویشتن رها کن
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام شهریور ۱۳۸۹ ساعت 20:41 توسط joiner
|