از دریا پرسیدم:که این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه میخواهند؟
چرا اینان پریشان و در به در سر بر کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟
دریا در مفابل سوالم گریست! امواج هم گریستند...
آن وقت دریا گفت: که طعمه ی مرگ تنها آدمها نیستند امواج هم مانند آدمها می میرند و
این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل
خاموش می سپارند
بگوشه ای پناه میبرم
از دست دنیایی پر از ریاء و
دروغ
و
از دست مردمانی اشک
میریزم
که مرا عروسکی
میبینند
برای بازی
شاید بهترین
پناهگاه
برای معصومیتم
رواندازی از خاک
باشد
که مرا بدور از هر گناهی
نگهمیدارد
شاید.........
فردا آمد و تو دیگر نبودی .... همه جا سکوت بود صدای عقربه ساعت داشت دلم را به لرزه در میآورد... باورم نبود و این بار همان لحظههایی که هر روز مرا میخواندی، داشت بدون تو میگذشت و بدون تو نفس میکشیدم و تنها باخیالت درکوچههای دلواپسی و انتظار سرگردانت بودم و ساعتها میگذشت و من در رویای بی تو بودن اسیر بودم ...... و این بار دانستم که تو دیگر به پای یک عشق جدید نشستهای و دیگر چشمانم را فراموش کردی و من را مثل یک اشک سرد از چشمانت رها کردی ... شاید به اونی که میخواستی رسیدی و اما چه ساده تو دلم را به ساز غم آشنا کردی و بهانه کردی بازی سرنوشت را و چه بی پروا منو تو شهر رویاها رها کردی و زدی زیر دوست داشتنت و دیگرحالا میدانم تو از بین گلها یه گل تازه چیدی ... به تو گفته بودم تو که نباشی تا فردا زنده نمیمانم ...... امشب دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را به عمق دریای رویاهایم پیوند داد. امشب دلم برای کسی تنگ است که از چشمانم اشکهای به گونه ریختهام را پاک میکرد ... امشب اما ، ... چه دلتنگم
گوش خود را به دل من بسپار
تا نگویی که دگر غم داری،غم به اندازه سنگینی عالم داری
تا نگویی مادر من غمهاست، مهد و گهوارهء من ماتمهاست
تا بگویم که دگر حزنی نیست، خون دل خوردن و اندوهی نیست
تا بگویم من و تو ما شده ایم، فارغ از من در خدا جا شده ایم
تا بگویم به تو سر ازلی، خلقت تازه و لطفی ابدی
تا بگویم متولد شده ایم ، خلقتی نو،آدمی نو شده ایم
تا بگویم به تو نامی ابدی، نامی از روح بیداری و صاحب نظری
تا بدانی که درآن عرش سماء، نام اوست تنها کلید جاودان
تا بدانی که مسیحش شاه بود، جام شام آخرش میثاق بود
تا بدانی خون اوست تنها حیات، تا بشویی جامه خود را به آن
تا بدانی ساقی و ساغر چه بود ، حافظ مست رسوای که بود
تا بدانی عشق او بی انتهاست، فیض و لطفش نیز کامل بی بهاست
اگر بفهمی بندگی بر هم زنی، تکیه بر لطف خداوندی زنی
جار عشق او را بر همه عالم زنی، مردگیها را همه بر هم زنی
تا بدانجا می رسد این هستیت که خدا میگردد تنها هستیت
تکیه خواهی زد بر عرش کبریا، میشوی خشنودی قلب خدا
مراجای ده در خانه ی کوچک دل
بشوی با باران انتظارم را
مرا مسپار به دست باد
چون پرنده رهایم کن درآسمان
مرا در بهار اندیشه کن
تن تشنه ام را به وسعت دریا بسپار
مرا اینگونه نگاه نکن
دل من پر از سکوت است .
سکوتی که اگر نمایان شود
عالمی را به آتش می کشد
تلخ یا شیرین چه تفاوت می کند؟
دستانم را بگیر،
مرا تا دیار آسودگی دنبال کن.
به لبخندی مرا از غم رها کن،
مرا از بی کسی هایم جدا کن
دردهایم را برایت گفته ام
بشنو اکنون این سکوت تلخ را
خدایا کمکم کن!
مرا از خویشتن رها کن
ببار باران که دلتنگم...مثالِ مرده بی رنگم
ببار باران کمی آرام
که پاییز هم صدایم شد
که دلتنگی وتنهایی رفیق باوفایم شد
ببار باران
بزن برشیشه ی قلبم بکوب این شیشه را بشکن
که درد کمتری دارد اگر با دستِ تو باشد
ببار باران
که تا اوج نخفتن ها مدام باریدم ازیادش
ببار باران..درخت وبرگ خوابیدن
اقاقی..یاس وحشی..کوچه ها روزهاست خشکیدن
ببار باران..جماعت عشق را کشتن
کلاغا بوته ی سبز وفا را بی صدا خوردن
ولی باران تو با من بی وفایی
تو هم تا خانه ی همسایه می باری و تا من
می شوی یک ابرتوخالی
ببار باران
ببار باران..................که تنهایم
صـــدای گریه بـــــــــــــــاران پاک می آید
دوبـــاره بــــــــــوی دل انگیز خاک می آید
تـــو مهربـــــــــانی خود را ز من دریغ مدار
کلید قفـــــــل دلت را به دست من بسپار
بیاکمی بنشینیــم سینـــــه صـــاف کنیم
بیا به معجــــــــزهء عشق اعتـــراف کنیم
تو مثل صـــــــاعقه بر مـــن فرود آمده ای
تو شعلـــه ای که به بـــود و نبود آمده ای
چه خوب بود که همســـــــــایه خدا بودیم
قشنگ بـــــــــــود اگــر پشت ابرها بودیم
تو مثــل حس رقیق منــــی قشنگ لطیف
تو مثل بــــــــــرگ گل نو رسیده ترد ظریف
به جز دلی که به پیش تـــو جا گذاشته ام
به روی هستیــــــم ای ماه پا گذاشته ام
گمان کنم تـــــو همانی که فکر می کردم
نه مهربــــانتر از آنـــی که فکر می کردم
شکسته است غــــرور پلنگ می فهمی؟
دلم برای تـو تنگ است تنگ می فهمی؟
؛شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام
تویی تجلی ایمــــــــــــــان کفر ختم کلام
فکر یک خنده ی بی دلهره در سر دارد
این غزل های پر از گریه اگر بگذارد!
خسته ام خسته از این حادثه هایی که هنوز...
دارد از هرطرفی بر سرمان می بارد!
ترسم این است که این غصه خدایم بشود
کاش دست از سر ایمان ِ دلم بردارد
شهر، تاریک – تبر، تیز و در بتکده باز
دیگر این قصه فقط دست تورا کم دارد...
بیت های غزلم هم به شمارش افتاد
پس کسی نیست نفس های مرا بشمارد؟!
دست تقدیر نبوده ست پریشانی ما
عشق هرجا برسد بذر جنون می کارد
...آن قَدَر خسته ام از گریه که یک بار شده
فارغ از دلخوری ِ قافیه خواهم خندید
آغوشت را باز كن كه روح بیقرار من تشنه آرام یافتن است
و هیچ چیزمرا سرگرم نمی كند جزخیال و اوهام كه به تباهی می كشاندم ...
خدایا در گرداب ساكت فراموشی گرفتار سایه های وهم گشته ام
بی حضور « هیچ كس » حتی ! پریشانی روزها وشبهای من
بیش از گذشته روح فرسوده مرا شلاق می زند ..
كجاست دشتزیبایی كه نشانش می دهند ؟
كجاست پله های آسانی و كجا رفت دست ماندگار دوست ...
بی آنکه بدانم در پس خاطرات تو گم شدم
بی آنکه بدانم ,
با رفتن تو ,
خالی شدم از هر چه لبخند
و پر شدم از هر چه اندوه
شاید نمی دانی
بی آنکه بخواهم ,
پشت پنجره ای خالی از عبور تو ,
بی صدا و بی رمق شدم
می خواهم بدانی که
بی آنکه بخواهم
روزهاست با زندانبان سکوت و انتظار همنشین شدم
روزهاست ,
با باران و بغض و اشک ,
همصحبت و هم صدا شدم
می دانم که تو مرا نمی فهمی
می دانم , خوب می دانم
وقتی كه تنگ غروب بارون به شیشه میزنه
همه غصه های دنیا توی سینه منه
توی قطره های بارون میشكنه بغض صدام
دیگه غیر از یه دونه پنجره هیچی نمیخوام
پشت این پنجره میشینم و آواز میخونم
منتظر واسه رسیدنت تو بارون میمونم
زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره
منم عاشق ترم انگار وقتی بارون میباره
بعضی وقتا كه میای سر روی شونم میذاری
تموم غصه ها را از دل من بر میداری
امااین فقط یک خواب خواب پشت پنجره
وقت بیداری بازم غم میشینه تو حنجره
وقتی كه تنگ غروب بارون به شیشه میزنه
همه غصه های دنیا توی سینه منه
توی قطره های بارون میشكنه بغض صدام
دیگه غیر از یه دونه پنجره هیچی نمیخوام
پشت این پنجره میشینم و آواز میخونم
منتظر واسه رسیدنت تو بارون میمونم
زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره
منم عاشق ترم انگار وقتی بارون میباره
بعضی وقتا كه میای سر روی شونم میذاری
تموم غصه ها را از دل من بر میداری
امااین فقط یک خواب خواب پشت پنجره
وقت بیداری بازم غم میشینه تو حنجره
فرشته ی محبوب!
زل میزنی به نگاهم و عاشقی در من به اوج میرسد
امشب شقایق و نسیم و یاسی از احساس
در من شکوفه میکند
تو پر شدی ز بهار و تو پر شدی از مهر
و لب به لب شده احساس مابقی در من
بیا به رسم همیشه نفس بکش با من
تو آمدی و ســر آغــاز عاشقـی در من
میان این رگ و خونم فقط تو پیدایی
تویی فرشته ی محبوب و شادی در من !
اگر که ثانیه ها را بدون تو باشم!
میان گریه و بغضم و هق هقی در من
تمام لحظه ی من از نگاه تو جاریست!
و یک نفس تو بمان با دقایقی در من
شکایت نکن
نه !
شکایت نکن
کوه هم که باشد
گاهی
دم غروب که می شود
انگار دلش می لرزد ...
به خدا قسم
اصلا انگار طور دیگری ست !
انگار ایستاده می افتد
ایستاده می گرید
و ایستاده می میرد ...
پس گلایه نکن !
...
از تو چه پنهان
با تمام تنهایی ام
گاهی ایستاده
در پس همین وجود
در پس همین خنده های سرد
در پس همین گریه های گرم
هی می میرم و زنده می شوم !
...
سخت است
صبور باشی ...
و در حجم این سکوت
نـفـسـت بنـد نیـایـد ...!
مستی از شاخه سبزی پرسید ؟
که تو عاشق شده ای ؟ !
برگی از شاخه جدا گشت ز ترس
ناله سر داد خدایا نکند باز خزان آمده است ......
چراغ عشق
روزهاست که خواب های من از دریا و سنجاقک خالی ست
نه بوی تو را میدهند نه بوی رویاهای جوانی ام را
روزهاست جاده ها سر به زیر و ساکت به راه خود ادامه می دهند
بی آنکه منتظر گامهای من باشند و اشاره ی تو
به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی
در حیاط خانه مان هم می توانم
آن را ببینم و امروز که باران همه آرزو هایم را خیس کرده است ...
دفترچه ام شبیه بهشت شده است
پر از گلهایی که به نام تو روییده اند
به من گفته بودی عشق بی آنکه در بزند می آید
با فانوسی در دست و برقی در چشمان و
امروز که می توانم دنیا را در چشمان تو ببینم
عشق در اتاقم نشسته است و
به من لبخند می زند
ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موج ها و ساحل
زیبا تر است
اما از سکوت تو زیباتر نیست
دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند
و تو با انگشت های لاغرم
روی شیشه ی مه گرفته بنویسی :
"اگر چراغ عشق روشن باشد
هزار کوهستان هم نمی تواند بین ما فاصله بیندازد
نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...
ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...
کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...
کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم
و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است
میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...
کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...
میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود
میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...
انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...
شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهیه . اما معنیش رو شاید سالها طول بکشه تا بفهمی !
تو این کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شیر می خواد!
تنهایی ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا امیدی ، شکنجه رو حی ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛
هق هق شبونه ؛ افسردگی ، پشیمونی، بی خبری و دلواپسی و .... !
برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون میاد
و خیلی راحت روی کاغذ نوشته میشه باید زجر و سختی هایی رو تحمل کرد
تا معانی شون رو فهمید و درست درک شون کرد !!!
متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم
از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم..
خیلی سخت است ، این دل گرفته باشد ، پر از درد دل و حرفهای ناگفته باشد اما
همدلی نباشد که بشنود درد های این دل را ....
خیلی سخت است چشمهایت پر از اشک باشد ، گونه هایت خیس باشد اما همنفسی
نباشد که اشکهایت را پاک کند ....
خیلی تلخ است لحظه فراموش شدنت از خاطر او که دوستش داری !
خیلی تلخ است کسی را دوست داشته باشی اما ندانی که او تو را دوست دارد یا نه!
خیلی تلخ است لحظه پژمرده شدن گل ، لحظه اسیر شدن پرنده ای تنها در قفس!
خیلی سخت است لحظه های عاشقی ، دور از یار ، بدون دلدار، بی قرار و چشم انتظار!
خیلی سخت است در این کویر تشنه به انتظار آمدن خزان نشستن ، در زیر برگهای
خشک به انتظار سرما نشستن!
خیلی تلخ است یک روز را با دلی گرفته به سر کنی ، انتظار شب را بکشی ، غروب را
بینی و دلگرفته تر شوی ، انتظار طلوع را بکشی ، شب را بی ستاره ببینی و
شکسته تر شوی!
خیلی سخت است این وابستگی ، تحمل لحظه های بی کسی ، دور از عشق ،
این قصه را دیگر نمیتوان از سر نوشتخیلی سخت است ، این دل گرفته باشد ، پر از درد دل و حرفهای ناگفته باشد اما
همدلی نباشد که بشنود درد های این دل را ....
خیلی سخت است چشمهایت پر از اشک باشد ، گونه هایت خیس باشد اما همنفسی
نباشد که اشکهایت را پاک کند ....
خیلی تلخ است لحظه فراموش شدنت از خاطر او که دوستش داری !
خیلی تلخ است کسی را دوست داشته باشی اما ندانی که او تو را دوست دارد یا نه!
خیلی تلخ است لحظه پژمرده شدن گل ، لحظه اسیر شدن پرنده ای تنها در قفس!
خیلی سخت است لحظه های عاشقی ، دور از یار ، بدون دلدار، بی قرار و چشم انتظار!
خیلی سخت است در این کویر تشنه به انتظار آمدن خزان نشستن ، در زیر برگهای
خشک به انتظار سرما نشستن!
خیلی تلخ است یک روز را با دلی گرفته به سر کنی ، انتظار شب را بکشی ، غروب را
بینی و دلگرفته تر شوی ، انتظار طلوع را بکشی ، شب را بی ستاره ببینی و
شکسته تر شوی!
خیلی سخت است این وابستگی ، تحمل لحظه های بی کسی ، دور از عشق ،
این قصه را دیگر نمیتوان از سر نوشت
می دانم هراز گاهی دلت تنگ می شود.
همان دلهای بزرگی که جای من در آن است
آنقدر تنگ میشود که حتی یادت می رود من آنجایم.
دلتنگی هایت را از خودت بپرس.
و نگران هیچ چیز نباش!من هنوزم بی توتنهایم
اگر می دانستی كه امتداد نگاهت چطور احساسم را بازی می دهد...
اگر می دانستی كه نگاهت چگونه به آتش خفته ی درونم دستور برپا می دهد...
اگر می دانستی كه نگاهت چه سایه ی امن و سنگینی بر سرم ایجاد می كند...
اگر می دانستی كه امتداد نگاهت چگونه جنون را به مهمانی قلبم دعوت می كند...
اگر می دانستی نگاهت برایم چه نعمتیست...
اگر می دانستی كه نگاهت با دلم چه می كند...
هیچ گاه نگاهت را از من بر نمی داشتی...افسوس كه هیچ یك را نمی دانی. افسوس...
اگر می دانستی كه امتداد نگاهت چطور احساسم را بازی می دهد...
اگر می دانستی كه نگاهت چگونه به آتش خفته ی درونم دستور برپا می دهد...
اگر می دانستی كه نگاهت چه سایه ی امن و سنگینی بر سرم ایجاد می كند...
اگر می دانستی كه امتداد نگاهت چگونه جنون را به مهمانی قلبم دعوت می كند...
اگر می دانستی نگاهت برایم چه نعمتیست...
اگر می دانستی كه نگاهت با دلم چه می كند...
هیچ گاه نگاهت را از من بر نمی داشتی...افسوس كه هیچ یك را نمی دانی. افسوس...
مثل اون موج صبوری كه وفاداره به دریا
تو مهی مثل حقیقت مهربونی مثل دریا
چه قدر تازه و پاكی مثل یاسای توی باغچه
مثل اون دیئان حافظ كه نشسته لب طاقچه
تو مثل اون گل سرخی كه گذاشتم لای دفتر
مثل اون حرفی كه ناگفته می مونه دم آخر
تو مثل بارون عشقی روی تنهایی شاعر
تو همون آبی كه رسمه بریزن پشت مسافر
مثل برق دو تا چشمی توی یك قاب شكسته
مثل پرواز واسه قلبی كه یكی بالاشو بسته
مثل اون مهمون خوبی كه میاد آخر هفته
مثل اون حرفی كه از یاد دل و پنجره رفته
مثل پاییزی ولیكن پری از گل های پونه
مثل اون قولی كه دادی گفتی یادش نمی مونه
تو مثل چشمه آبی واسه تشنه تو بیابون
تو مثل یه آشنا تو غربت واسه یه عاشق مجنون
تو مثل یه سرپناهی واسه عابر غریبه
مثل چشمای قشنگی كه تو حسرت یه سیبه
چشمه ی چشمای نازت مثل اشك من زلاله
مثل زندگی رو ابرا بودنت با من محاله
یه روزی بیا تو خوابم بشو شكل یه ستاره
توی خوب دختری كه هیچ كس و جز تو نداره
تو یه عمر می درخشی تو یه قاب عكس خالی
اما من چشمامو دوختم به گلای سرخ قالی
تو مثل بادبادك من كه یه روز رفت پیش ابرا
بی خبر رفتی و خواستی بمونم تنهای تنها
تو مثل دفتر مشقم پر خطهای عجیبی
مثل شاگردای اول كمی مغرور و نجیبی
دل تو یه آسمونه دل تنگ من زمینی
می دونم عوض نمیشی تو خودت گفتی همینی
تو مثل اون كسی هستی كه میره واسه همیشه
التماسش می كنی كه بمون اون میگه نمیشه
مثل یه تولدی تو مثل تقدیر مثل قسمت
مثل الماسی كه هیچكس واسه اون نذاشته قیمت
مثل نذر بچه هایی مثل التماس گلدون
مثل ابتدای راهی مثل آیینه مثل شمدون
مثل قصه های زیبا پری از خوابهای رنگی
حیفه كه پیشم نمونن چشم های به این قشنگی
پر نازی مثل لیلی پر شعری مثل نیما
دیدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ یلدا
بیا مثل اون كسی شو كه یه روز قصد سفر كرد
دید یارش داره میمیره موندشو صرف نظر كرد
تو در این شهر بمان تا که پرستو ها از سفر برگردند
تو در این شهر بمان تا که نسیم صبح
با نفسهای دل آویز تو در هم ریزد .
که سبک از بر هر شاخه گل میگذرد
که غریو امواج
که غزل های مرد ماهیگیر
در دلم وسوسه می انگیزد
و مرا جانب خود میخواند
آه دریا آه دریا آه دریا .......
من در شهر نخواهم ماند
من در اینجا نتوانم ماند
من از این غمکده خواهم کوچید
و به دریاها خواهم پیوست
تا که آن عصمت مواج عظیم
تا که آن پاکی آب
روح غمگین مرا در خود جاری سازد
وتنم را که سرا پرده دیوان است
به صدف های پراکنده ساحل بخشد !
آه دریا
آه دریا
آه دریا .......
یادمون باشه
از هردستی بدیم از همون دست می گیریم پس اینقدر بزرگ باشیم که کلید قلبمون رو فقط به یکی بدیم
یادمون باشه
به هر کسی بعد از دو روز آشنایی نگیم تکیه گاهم هستی
آخه
رسم مردی اینه که تو دنیا یکی بیشتر تکیه گات نباشه چه واسه یه روز چه یه عمر چه اسمش دوست باشه چه خواهر و چه...
یادمون باشه
اگه تکیه گاه یه نفر شدی شجاعت اینو داشته باشی که تو سختیهاش وجودت رو براش بذاری. اگه این کارو کردی منتظر جواب نباش چون شاید بتونی از سختیهاش بگذری اما اگه اونی که واسش از جونت گذشتی رهات کرد و رفت خرد میشی و میشکنیی و آهسته میمیری.
اگه کسی رو خیلی دوست داری و نمی خوای هیچ کس به گرد پاهاش برسه و همیشه تک فرشته آسمونیت باشی آبروش رو غرور خودت قرار بده این جوری اگه واسش کاری کنی توقع جواب نداری چون واسه غرور خودت کار کردی
همیشه اینو بدون هر کسی اشتباه میکنه پس اگه کسی رو که دوستش داری دچار اشتباه شد سعی کن مرد باشی و تنهاش نذاری حتی اگه کسی رو به تو ترجیح داده باشه قلب تو رو شکسته باشه
واسه بدست آوردن اونی که دوستش داری این قدر خودتو بساز که نیاز به کوچک کردن هیچ رقیبی نداشته باشی